{ شرمنده گیست }

زندگی در پرتو حق زنده گیست
زندگی بی بندگی شرمنده گیست

طاعت و حمد و ثنا بر ذات حق
بر مقام آدمی زیبنده گیست

ناز پروردِ حضورِ خالق ایم
عجز ما بر درگه اش بالنده گیست

سر فرو از بهر تسلیم است برین
جنتِ فردوس و هم فرخنده گیست

میرسی بر اوج کبریایی اش
ور کنی ذکر خدا رخشنده گیست

نا امیدی محض کفر است و یقین
پیروی شیطان بسی شورنده گیست

آن زمان را بهره گیری زین زمان
روز حسرت بهر تو پاینده گیست

جلوه های حق ببین در ذره ها
آنچه را جوینده گی یابنده گیست

خورد و نوش و شهوت و غافل ز حق
خصلت حیوان چرا درنده گیست

اطمینان زرغون نما دلخون مباش
رحمت اش را صبر تو دارنده گیست

3/11/2013 فوردا _ ناروی

لینک
       

نوروز نا مه

 

 

روزِ نو سال نوِ هجری شمسی 1392 و بهار نو را به همه هموطنان بخصوص دوستان عزیز و گرانقدر ، تبریک و تهنیت گفته سال صلح و صفا ، سال خوش و باسعادت و آرامی به همه عزیزان و کشور عزیزم افغانستان آرزو مینمایم .

گوئید به نوروز که امسال نیاید

در کشور خونین کفنان در نگشاید

بلبل به چمن نغمۀ شادی نسراید

ما تم زده گان را لب پُر خنده نشاید

خون میدمد از خاک شهیدان وطن وای

ای وای وطن وای وطن وای

تا اخیر .

{  نوروز نامه } بتأسی از ابیات زیبا و دلنشینِ مرحوم شادروان استاد خلیل الله « خلیلی »، شاهنشاه شعر مقاومت سروده شده که شاعرۀ جسور و سخندان تاجکستان ، خانم گلرخسار نیز استقبالی از آن چنین بعمل آورده :

گوئید به نوروز که نو نیست غم ما

از حسرت خونین کفنان چشم نم ما

از وحشت عاق پدران پشت خم ما

گوئید به نوروز که هر سال بیاید

گوئید به نوروز که هر روز باید

تا اخیر .

( نوروز نامه )

 

گوئید به نوروز که پُر بار بیاید

در کشور ویران و دل افگار بیاید

با صلح و صفا خرم و سرشار بیاید

امسال بیاید رهی هموار بیاید

با مردم آزاده و غمخوار بیاید

ای وای وطندار ، وطندار بیاید

×××××

گلها به چمن نو گل آزاد برآرا ند

رنگینه جبین گوش بآن میر شکارا ند

صد شوق بدل دسته بگل صید هزارا ند

خندان و گل افشان چو مشتاق بهاراند

گوئید به نوروز شب تار بیاید

در جشن عروسِ گل بی خار بیاید

×××××

از بهر تو دل، تنگ شده استاد خلیلی

در زادگه ات، جنگ شده استاد خلیلی

با خون، وطن رنگ شده استاد خلیلی

گویا دل ما، سنگ شده استاد خلیلی

دیگر مگو نوروز که امسال  نیاید

این باربیاید ، بی انتحار بیاید

××××

افسوس که برباد برفت خون شهیدان

از یاد برفت خاطره و یاد عزیزان

این غم بخدا کهنه ردائیست بصد جان

کس نیست که پاکت سرشک از دیدۀ گریان

گوئید به نوروز وفا دار بیاید

بی دغدغۀ دشمن غدار بیاید

×××××

گویند که نوروز شده باز به سامان

در کشور افغان شده این روز گلستان

در بسترِ بوستان جهان نور نمایان

رقصان و غزلخوان و دلاراست جوانان

گوئید به نوروز، گل رخسار بیاید

در کلبۀ آواره به دیدار بیاید

*******

بیند که نوروز چسان جلوه نما شد

در کشور خونین کفنان شور بپا شد

زنجیر شکستند چنان هلهله ها شد

آن دشمن دیرینه بصد روی ریا شد

گوئید به نوروز که بیدار بیاید

در کشور غمدیده و غمدار بیاید

××××

آئین کهن بار تو نوروز ، بجا هست

صد قرن گذشت شوکت این روز بجا هست

رخسار گل و نسترن افروز بجا هست

شادی بدل و خنده بلب ، سوز بجا هست

گوئید به نوروز که ناچار بیاید

تا باز برین گلشن و گلزار بیاید

×××××

بلبل به چمن ناله کند از غم هر گل

با بال هوس پرزده زین باغ بساحل

صیاد جفا پیشه بخون بسته مرا دل

پژمرد گلِ ، نسترن و دامنِ سنبل

گوئید به نوروز فرح بار بیاید

پُر سبزه و گل ها و چمنزار بیاید

×××××

من زنده به هجران وطن سوختنِ من

آواره شده مردۀ من از وطن من

آیا که کند قبر و کی دوزد کفن من

بر دوش کشند بی وطنان جسم و تن من

گوئید به نوروز که غمدار بیاید

با دامن سبزینه عزا دار بیاید

×××××

نوروز بیاید به سر قبر و مزارم

آرد ز شمیمِ وطنم بوی دیارم

دارم بخدا عشق وطن زار و نزارم

زرغون تو مگو زان المِ دوریِ یارم

گوئید به نوروز که صد بار بیاید

در کلبۀ این شاعرِ ، بیمار بیاید

 

21/03/2013 شهر فورده، کشور ناروی

لینک
       

ترانهٔ دل
گــــویم بــــتو مــــن تــــــرانـــــهٔ دل
ای بـــلــبــــل آشـــــــیــــانــــــــه  دل


اکـــنون که بهـــار تــــــوست نوروز
یــــخ بـــــست شـــگـــوفه خانـــهٔ  دل 


در قـــطب شـــمـــال بــهار و نوروز
پٰـــژمــــرده گـــلـــی زمـــانـــــهٔ  دل
 
عــمـریـست که ما بخون نشـشستـیم
در گـــوشــه خــامـــــوشــانـــــهٔ  دل


یـــک عــمــر کـشـیــده ام فــراقــت
در بــســتـــر مـهر و لانــــــــهٔ  دل

بـــا ایــن هــمه بـیکـــسی کـــه دارم
در ســــــاحـــــل بـــیــکــرانــــهٔ  دل


آواره و بــــی وطــــن شــــدم مــــن
هـــــجــــــران مـــن و فــســانــهٔ  دل


دردی کـــه بـــــــســـوخــت سینه من
یــــــارب تـــو مکـــــن روانــــهٔ  دل


ایـــــن روز ســــــیاه غـــــربـــت من
هــــمــدوش مـــــن و شــــبانـــــه  دل


گـــــر عــــشــــق اسیر مهر مــــا بود
صــــید اســـــت شــــکــــار دانـــهٔ دل


عـــــشـــــق است محیط فــضل و آداب
گـــــرم اســــت فـــضــای خـــانـــه دل


زرغـــــــون تـــــونـــــوای بیدلان باش
در مکـــتـــــب  هـــــمـــدلانـــــــــهٔ دل

لینک
       

مرگ خاموشم نسازد در لحد دور از وطن

گردد از هر ذره خاکم ناله و شیون برون

مرحوم عبدالرحیم سیدی فرزند مرحوم سید شاه خان، شاعر فرهیخته و شخصیت برآزنده و نیکو خصال،دوست دیرین ، عزیز و مهربانم داعی اجل را لبیک گفت انا لله و انا الیه راجعون!

مرگ صاحبدل جهانی را دلیل کلفت است

شمع چون خاموش گردد داغ محفل میشود

من از طرف خود و خانواده ام  این ضایعهً بزرگ فرهنگی را به خانواده محترم شان بالخصوص به جناب معظم عبدالواحد سیدی برادر بزرگ و تمام اعضای خانواده سیدی صاحب و عموم دوستان و فرهنگیان تسلیت عرض نموده ازپروردگار عالمیان (ج) استدعا مینمایم که روحش را شاد و فردوس برین جایش دهد. آمین! 

در رثای دوستم رحیم سیدی

 

رحم خدا بّود بر تو یار ای رحیم

رفتی و داغ تو بدل زار ای رحیم 

آن لحظه ای خبر مرگ تو رسید

اشک و ثنا و گریه بّود کارای رحیم 

گلبانگ مرغ عرش ترا بدرقه شود

زان رو که مومنی و تو غمدارای رحیم 

آن درد جانگداز ترا رنجه کرده بود

آن سرو قامت چو سپیدار ای رحیم 

گفتی (ترا صدا بکنم) ناله ام شنو

با اشک و سوز و نالهً داغدار ای رحیم 

جایت بهشت میطلبم از خدای عرش

بر تارک برین سزاوار ای رحیم 

خوانم ثنا و حمد و نیایش بدرب رب(ج)

بر عفو کاملش بدهد بار ای رحیم 

قلبم حزین و ساغر عمرم شکسته شد

چون دٌور ما که نیست پایدار ای رحیم 

زرغون بداغ دوست بسی خون گریستی

شادی بَود بروح تو بسیار ای رحیم

 

۲۴ سپتامبر ۲۰۱۱

لینک
       


ارغنون عشق

پر میزند دلم به هوای تو ای وطن
خون میرود ز دیده برای تو ای وطن

ملهوف و بیقرار شدم در دیار غیر
روز و شبم به گریه، فدای تو ای وطن

مادر تویی به اصل و فرع در نهاد ما
در فطرت ام ضمیر و نوای تو ای وطن

سالها اگر بسر ببرم در مکان هجر
حبش بدل چو نیست بجای تو ای وطن

هر سو که روی خویش کنم نام پاک توست
ورد زبان و گوش صدای تو ای وطن

آنکس ز روی خصم ترا رنجه میکند
آن قلب داغدار و صفای تو ای وطن

خواهم خدا بجای من آواره اش کند
تا بنگرد که هست خدای توای وطن

بنواخت چون سرود مرا ارغنون عشق
در پرده های ساز و نوای تو ای وطن

زرغون سخن دیگر تو مگو از گل وسمن
زیبد بقامت تو ثنای  تو ای وطن

لینک
       

    مخمس بر غزل مرحوم استاد خلیلی

هـجـران و آتـش و خـون رسـم ِ جـهـان بـیـان کـو    
غـربـت نـصـیــب مـا شـد بالش پــرنــیـان کـــو
صد شکـوه دارد ایـن دل ای دوسـت تـرجـمـان کو   
مـرغـی شکـســتــه بــالـم راهــی بـآســمـان کــو
در روز بیکسـی هــا یــاران مــهـربـــان کــو

غم کرده است فـزونـی کی مـیـگـیـرد سـراغـی     
افــسـرده اسـت دل مـن نی غـنچـه ً نه بـاغـی
لب تـشنـه ام عـزیـزان نی چـشـمه نی چـراغـی     
گــر بر زمـیـن نـهــم سـر کــو گـوشـه ً فـراغی
ور بـــر فـلـک گریــزم اسبــاب ونــردبــان کو

در دشــت بـیـــکـرانــه غـــم بــــاده ًجــنـونـیــم     
یـــارب مـبـاد کـس را در حـسرتـی کـه چـونـیـم
جهـل و عـناد و کـیـنـه بـرجـان خـود فـزونــیـم   
بر خـوان زنـدگـانـی مـهـمـان اشــک و خـونـیـم
کـس نـیســت تـا بـپـرســد احـسـان مـیـزبـان کـو

آن بوسه هـا بـه پـیغـام آن وعـده هـا که دیـده؟     
نـامـیــد گـشـتـه ایـن دل هـرگــز یـکـی نـدیــــده
گـز حـسـرت دهــانـش اشـــک ِ بــرخ چـکــیـــده         
این حرف هـای بـیـجـان این لـفـظ هـای مــرده
در شرح عـشــق گـنگـنـد جز اشـک ترجمان کـو

 کــو روزن امــیــدی ، احـوال مـا بـدتـر شـد     
کـو قـاصـدی که جـانـان از کار مـا خـبر شـد
دوستان! چـون دیـارم بـار هـا بـخون تـر شد     
هـم روز تـیـره گـردیـد هـم شـام تـیـره تـر شـد
گـمـگــشـته ً زمـــیـــنـیـم انـوار آسـمـان کــو

چون یـاد روی جـانـان دردیـسـت در نهــانـــم     
کـو هـم نـفــس کـه گـویم پـژواک ِ از فــغــانــم
عـشـق وطن تـنـیـده بـــرمـغــزو اسـتـخـوانــم     
نــیـم شــب اسـت و یـــادش آتـش زده بـجـانـم
قـربــان چــشـم سـاقی آتـش نـشان جان کو

ما هـمـنفـس نـــداریم تـاعــقــده هـا بـــر آریــم       
زرغـــون درد هـجــران بـا یــدیـگـر گــذاریـم
افـســوس چـون خـلـیـلی مــا یـاوری نـداریـــم     
در شــهـر نـاشـنـاسـان با هــم درخــت واریـم
صـد شـکوه مـانـد در دل تـا ســر کـنم زبان کو

لینک
       

 

تهمت هستی

 

 

 

خاکیم دراین دیر زما هیچ مپرسید

 

سوزیم دراین آتش ما هیچ مپرسید

 

اشکیم روان از پی آهیم به هر جا

 

موجیم دراین بحر فنا هیچ مپرسید

 

مسموم و هلاکیم از آن تهمت هستی

 

در بادیه‌ء غرق هوا هیچ مپرسید

 

دردیم که عشق منبع آن جوش و خروش است

 

چون یار نظرگاهِ شِفا هیچ مپرسید

 

داروی غمم در کف آن یار جفا کیش

 

جز وصل ندارد به دوا هیچ مپرسید

 

بسمل شده ام خون قتیلِ سر راهم

 

اغیار بپا بسته حنا هیچ مپرسید

 

با جورجفای فلک سفله و کچ پا

 

با درد و غمم ذکر وفا هیچ مپرسید

 

سنگین شدگانیم کزین بار خطا ها

 

کز بهر خدا بهر خدا هیچ مپرسید

 

یک قطره از آن جوهر ذاتیم بصد عجز

 

با دست نیاز جود و سخا هیچ مپرسید

 

زرغون به چه امید دراین کهنه رباطیم

 

جز یاد خدا حمد و ثنا هیچ مپرسید

 

لینک
       

 

ابرانتحار

 

آن دل متاع عرضه بازار ناز کیست

رقا ص نغمه های شرر بار ساز کیست

با هر نفس جلوه افکار غیر را

در پرده های صوت کریه جانگداز کیست

جان هزار بیکس و مظلوم را بخاک

غلتیده و طپیده بخون ایازکیست

در هر نوای تیره و شوم ابر انتحار

باران غم ز ساز غم انگیز راز کیست 

از غیر بال و پرزده بر جسم فاسدش

چون در فضای صاف حریمم جهاز کیست

سبز و خرم به عرصه گیتی وطن شود

زرغون بگو ز خون شهیدی اعجاز کیست

لینک
       

عشق

عشق اگر بر دل زند جان در تنم یاری کند

نفس آتش سوز ما از خویش بیزاری کند

جسم خاکیم التجای ما به حق دایم بّود

گر قبول افتد ثنای ما مددگاری کند

یار گردد یاور ما عشق گردد سایبان

ناله همسویی کند دلدار دلداری کند

درمصیبت ها توانِ میدهد این عشق مرا

در غم و درد وجدایی یار غمخواری کند

از مجازی گر بیرون آیی حقیقت واثق است

معرفت گردد نصیب و بخت بیداری کند

تا ابد خواهم به بند عشق زندانی شوم

صید بسمل کی چو فریاد از گرفتاری کند

مست جامٍ باده و مینای عشق او شدم

وعدهً عیشش مرا سرمستِ هوشیاری کند

اشک ها مانند مروارید سفتن بایدت

تا ز بحر و موج، رحمت ها گهر باری کند

ساغر عجزم شکستن بردر آزمون عشق

زین تحمل صبر می باید که بسیاری کند

عشق می شوید غبار زنگ از دلهای ما

آتش کبر و هوس بر ما بسی خواری کند

شوق منزل دارم و تا در رهش قربان شوم

جذبه های عشق اسماعیل ره داری کند

سر بسایم بر در آن آستانش صبح و شام

تا اگر معبود ما رحم چو پنداری کند

این سعادت را زهی از عجز تفویضم نمود

از برای عشق، زرغون خویشتن داری کند

لینک
       

 

آواره

هر کجا هست قدم های من آواره
نقش پاهم چو سیمای من آواره

 

 

 

سوز هجران و غم بی وطنی هاست بجان
متواری شدم آوای من آواره

 

 

 

زین سفر تا به قیامت نرسد آوازم
گر چه خاموش شدم نای من آواره

 

 

 

کوچه و باغ چمن ناله کند از غم من
بیفزاید چو غم های من آواره

 

 

 

یکدو دم راحت جان نیست میسر مرا
چون مسافر شده ام وای من آواره

 

 

 

کی رساندست باین روز المناک مرا
تا رسد باز چو همتای من آواره

 

 

 

کس نپرسد چنان میگذرد روز من
با غم واشک چو شبهای من آ واره

 

 

 

بخدا کور شده چشم ز بس میگیریم
چشم اگر نیست چه بینای من آواره

به کی گویم که زرغون شده است باغم یار
از که دیدم ستم های من آواره

 

 

لینک