عـــید است دلم بهر وطن میسوزد
در سوز و نوای خویشتن میسوزد
در غربت و تنهائی و هجران آتش
در ناز و هوای سیم و تن میسوزم

عــید اســت دلم نغمه سرائی دارد
شــوق چـمــن و دیده گشائی دارد
تـــنهـایم و آواره و این عید سعید
صــبرم به ثـــمر جلوه نمائی دارد

 

شـب عید است جان مــن بـرایــت هدیه هــا اینــجا

شـب عید است جان مــن بـرایــت هدیه هــا اینــجا
بیــا از خــون ما کـــن دست و پای خود حـنا اینجا

بــه قربانــی اگر بــردند اســـماعیل و مــن قـــربان
به چشمانم نهید ســـرمه که چشمان است حیا اینجا

بدور کعبه چـون گــردی حـریم کعــبه خــواهــی شد
حقــیقــــت جســتجو میکــن درون دل خـــدا اینـــجا

به شیطان سنگ خواهی زد به نفس خود بزن ایـدل
لعیـــن بــر کبر خـــود لعنت بـکن چون کبریا اینــجا

گـــرت گنج و صفا خواهی بشوئید چهره از ایمــان
طهیــرو پـــاک و نـــورانی بجوئیـــد از صفا اینــجا

تو گر خـــواهی شِفـــای جمله بیـــماران در عـــالم
شـــفا اینــجا رضــا اینجا خـدا ایــــنجا دوا اینــجا

باین دل خانه کرده چون بنـا کـــرده بدســــت خــود
جـــنیدو بـــایـزید اینــجا  عــــلاج و دار ما ایـــنجا

باشـک چشـم و خـون دل نویسم این غزل (زرغون)
خدا بــخشد صـــحت شمــس مرا از صـد بـلا اینجا

الحـاج مُـحـمـد ابـراهـیـم زرغـون

/ 0 نظر / 7 بازدید