مخمس بر غزل مرحوم استاد خلیلی

هـجـران و آتـش و خـون رسـم ِ جـهـان بـیـان کـو    
غـربـت نـصـیــب مـا شـد بالش پــرنــیـان کـــو
صد شکـوه دارد ایـن دل ای دوسـت تـرجـمـان کو   
مـرغـی شکـســتــه بــالـم راهــی بـآســمـان کــو
در روز بیکسـی هــا یــاران مــهـربـــان کــو

غم کرده است فـزونـی کی مـیـگـیـرد سـراغـی     
افــسـرده اسـت دل مـن نی غـنچـه ً نه بـاغـی
لب تـشنـه ام عـزیـزان نی چـشـمه نی چـراغـی     
گــر بر زمـیـن نـهــم سـر کــو گـوشـه ً فـراغی
ور بـــر فـلـک گریــزم اسبــاب ونــردبــان کو

در دشــت بـیـــکـرانــه غـــم بــــاده ًجــنـونـیــم     
یـــارب مـبـاد کـس را در حـسرتـی کـه چـونـیـم
جهـل و عـناد و کـیـنـه بـرجـان خـود فـزونــیـم   
بر خـوان زنـدگـانـی مـهـمـان اشــک و خـونـیـم
کـس نـیســت تـا بـپـرســد احـسـان مـیـزبـان کـو

آن بوسه هـا بـه پـیغـام آن وعـده هـا که دیـده؟     
نـامـیــد گـشـتـه ایـن دل هـرگــز یـکـی نـدیــــده
گـز حـسـرت دهــانـش اشـــک ِ بــرخ چـکــیـــده         
این حرف هـای بـیـجـان این لـفـظ هـای مــرده
در شرح عـشــق گـنگـنـد جز اشـک ترجمان کـو

 کــو روزن امــیــدی ، احـوال مـا بـدتـر شـد     
کـو قـاصـدی که جـانـان از کار مـا خـبر شـد
دوستان! چـون دیـارم بـار هـا بـخون تـر شد     
هـم روز تـیـره گـردیـد هـم شـام تـیـره تـر شـد
گـمـگــشـته ً زمـــیـــنـیـم انـوار آسـمـان کــو

چون یـاد روی جـانـان دردیـسـت در نهــانـــم     
کـو هـم نـفــس کـه گـویم پـژواک ِ از فــغــانــم
عـشـق وطن تـنـیـده بـــرمـغــزو اسـتـخـوانــم     
نــیـم شــب اسـت و یـــادش آتـش زده بـجـانـم
قـربــان چــشـم سـاقی آتـش نـشان جان کو

ما هـمـنفـس نـــداریم تـاعــقــده هـا بـــر آریــم       
زرغـــون درد هـجــران بـا یــدیـگـر گــذاریـم
افـســوس چـون خـلـیـلی مــا یـاوری نـداریـــم     
در شــهـر نـاشـنـاسـان با هــم درخــت واریـم
صـد شـکوه مـانـد در دل تـا ســر کـنم زبان کو

/ 0 نظر / 24 بازدید