تهمت هستی

 

 

 

خاکیم دراین دیر زما هیچ مپرسید

 

سوزیم دراین آتش ما هیچ مپرسید

 

اشکیم روان از پی آهیم به هر جا

 

موجیم دراین بحر فنا هیچ مپرسید

 

مسموم و هلاکیم از آن تهمت هستی

 

در بادیه‌ء غرق هوا هیچ مپرسید

 

دردیم که عشق منبع آن جوش و خروش است

 

چون یار نظرگاهِ شِفا هیچ مپرسید

 

داروی غمم در کف آن یار جفا کیش

 

جز وصل ندارد به دوا هیچ مپرسید

 

بسمل شده ام خون قتیلِ سر راهم

 

اغیار بپا بسته حنا هیچ مپرسید

 

با جورجفای فلک سفله و کچ پا

 

با درد و غمم ذکر وفا هیچ مپرسید

 

سنگین شدگانیم کزین بار خطا ها

 

کز بهر خدا بهر خدا هیچ مپرسید

 

یک قطره از آن جوهر ذاتیم بصد عجز

 

با دست نیاز جود و سخا هیچ مپرسید

 

زرغون به چه امید دراین کهنه رباطیم

 

جز یاد خدا حمد و ثنا هیچ مپرسید

 

/ 0 نظر / 25 بازدید